Favorieten van juni

2 juli, het jaar is doormidden. Mij doet het niet zoveel, hoewel ik nu écht bijna jarig ben en ik daar wel altijd heel sentimenteel van word. Het gaat op het moment best goed met me en daar ben ik heel blij mee. Ook fijn dat het schrijven altijd wat beter lukt in dit soort fases. Vandaag vertel ik je over mijn favorieten van de afgelopen maand.

Dead to me

Bron foto

De man van Jen is onlangs vermoord en de verbitterde weduwe worstelt met het verlies. Dan ontmoet ze Judy kennen, een optimiste die onlangs ook een groot verlies heeft geleden. Ondanks dat de twee vrouwen elkaars tegenpolen zijn, worden ze vriendinnen. Maar tegelijkertijd probeert Judy Jen te beschermen tegen een schokkend geheim.

In eerste instantie dachten Kai en ik dat we een flauwe comedy serie zouden gaan kijken, maar deze serie is zoveel meer dan dat. Het is inderdaad soms grappig, maar vaak ook verdrietig, rauw en met vlagen súper ongemakkelijk. Het zijn 10 afleveringen van een half uurtje dus (helaas) ben je er vrij snel doorheen, gelukkig heeft Netflix onlangs aangekondigd dat er een tweede seizoen komt.

Chernobyl

Héél iets anders dan Dead to me is deze serie over de kernramp in Tsjernobyl. Ik denk dat iedereen in grote lijnen wel weet wat er in 1986 is gebeurd, maar dat weinig mensen het echte verhaal kennen (ik in ieder geval niet). Deze serie laat in vijf afleveringen zien hoe het zo onwijs mis kon gaan, maar ook dat het nóg veel slechter had kunnen aflopen (waarmee ik niet wil zeggen dat de ramp die nu heeft plaatsgevonden wel meeviel want het is en blijft verschrikkelijk). Prachtig in beeld gebracht zoals we van HBO gewend zijn.

Reisverslag van een kat

Deze maand geen aparte blogpost over de boeken die ik in mei heb gelezen want er zat weinig soeps tussen. Ik las 8 boeken waarvan ik alleen deze echt de moeite waard vind om te delen.

Nana de kat is op een road trip. Hij weet niet waar hij naartoe gaat en waarom ze de reis maken. Maar het betekent wel dat hij voor in een zilverkleurig busje mag zitten naast zijn baasje Satoru. Samen doorkruisen ze Japan en logeren ze bij oude vrienden.
Ze komen bij een norse boer die in katten niets meer dan rattenvangers ziet; bij een hartelijk echtpaar met een bed and breakfast waar huisdieren welkom zijn; bij een treurige man die net verlaten is door zijn vrouw.
Maar waarom zijn ze op reis? En waarom is iedereen zo geïnteresseerd in Nana? Wanneer Nana erachter komt, breekt dat zijn kleine hartje en hij zet alles op alles om het avontuur niet te laten eindigen.

Twee van mijn favoriete dingen op de wereld, Japan en katten, in één boek. Heel leuk dat ik sommige dingen in het boek herkende (Fuji!). De reden waarom Nana weg moet bij Satoru blijft tot het einde onduidelijk, wat ik soms een beetje vervelend vond, maar de avonturen die het stel beleeft en hoe deze beschreven worden maken een hoop goed. Eén van mijn lievelingsboeken van 2019.

Mindfulness

View this post on Instagram

M i n d f u l n e s s Als je mij een jaar geleden had verteld dat ik nu een mindfulness training zou doen en het nog leuk zou vinden ook had ik je voor gek verklaard. Mindfulness was niks voor mij, daar was ik toch veel te nuchter voor? Het leek mij onmogelijk om je beter te gaan voelen door 'alles er maar te laten zijn'. Door een beetje op een matje te zitten en te focussen op je ademhaling. Inmiddels ben ik halverwege mijn training en moet ik toegeven dat mindfulness toch wel iets voor mij is. De eerste weken had ik het zwaar, ik werd geconfronteerd met mezelf en mijn behoefte om altijd maar door te razen. 'Niets doen', zo voelde het voor mij. Maar vooral de laatste week verandert dit gevoel. In mijn hoofd is er steeds meer ruimte voor positieve gevoelens en gedachten. Er is momenteel een soort rust in mij waardoor ik alles wat ik heb geleerd en nog steeds leer in mijn therapie en bij de mindfulness beter toe kan passen in mijn leven. Ik begin mindfulness te zien als een cadeautje voor mezelf. Als selfcare. Iedere dag een moment helemaal voor mij alleen (oké dat laatste is niet helemaal waar want Sjors vindt het maar wat fijn om te komen kroelen als ik bezig ben met de zitmeditatie) Moraal van dit verhaal: het gaat op dit moment echt best wel goed en daar probeer ik met volle teugen van te genieten. Ik heb verdorie niet voor niets 'enjoy it while it lasts' op mijn arm getatoeëerd. #depressie #burnout #therapie #mindfulness #meditatie #recovery #herstel #mentalhealth #fucktaboes #lekkerlabiel

A post shared by Zina (@zina_catsandcoffee.nl) on

Damn Honey

De podcast over alles waar je als vrouw van deze tijd mee moet dealen.

Ik zit nogal in een feministische fase. Nu dacht ik dat ik altijd al best feministisch was, maar sinds ik mij wat meer in het onderwerp verdiep kom ik erachter dat feminisme zoveel meer is dan (bijvoorbeeld) roepen dat je vrouwenvoetbal net zo leuk vindt als mannenvoetbal. Laatst vertelde ik al over het feministisch pamflet dat de meiden van Damn Honey hebben geschreven en inmiddels ben ik ook helemaal verslingerd aan de podcast. Ik leer zó veel van deze vrouwen en de gasten die aanschuiven. Mijn favoriete onderdeel is ‘het minst feministische wat je afgelopen week gedaan en/of gedacht hebt’, hierdoor realiseer ik steeds vaker dat sommige dingen die ik doe of denk TOTAAL niet feministisch zijn. De podcast is onder andere te luisteren via Spotify en de podcast app van Apple.

Wat ik de afgelopen maand nog meer leuk vond: het nieuwe liedje (en bijbehorende clip) van Taylor Swift, dat ik qua medicatie nu geloof ik goed sta ingesteld en mijn reisje naar Berlijn.

Liefs, Zina

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *