In beeld: mei

Hey, welkom bij een nieuw overzicht! Een maandoverzicht dit keer; geen bewuste keuze, het is de afgelopen weken domweg niet gelukt om weekoverzichten te maken. Maak je op voor veel foto’s, want keuzes maken is niet mijn sterkste kant (en wie heeft er nou problemen met veel kattenfoto’s, niemand toch?).

Ik kocht dit fantastische shirt bij Monki, van de MONKI X MENTAL HEALTH EUROPE lijn (er staat ‘embrace your feels). Hartstikke leuk, maar witte shirts en ik, dat is nooit zo’n gelukkige combinatie. Weet ik van mezelf, maar ik wilde het toch proberen omdat ik de boodschap op dit shirt zo toepasselijk vind voor de fase waar ik nu in zit. Maar helaas, inmiddels zit er al een balsamico vlek op die ik er met geen mogelijkheid meer uit krijg. Zucht.

Heb oprecht moeten huilen om dit nieuws.

Hoewel ik het idee heb dat er langzaam aan een stijgende lijn zit in mijn herstel, is het sommige dagen gewoon nog steeds helemaal kut. En ondanks dat ik dondersgoed weet dat in bed gaan liggen dan niet de oplossing is, soms kan ik niet anders. Dan is in bed liggen en er nooit meer uit komen het enige wat ik wil. Deze momenten/dagen zijn gelukkig minder vaak aanwezig, maar als ze er zijn voelt het oprecht als het einde van de wereld.

Afgelopen maand was het Songfestival en voor als je het gemist hebt: WE HEBBEN GEWONNEN. Ik hou zo intens van het Songfestival, ik kreeg bijna een hartaanval tijdens de uitslag en heb vervolgens de halve straat wakker gekrijst. Sjors die begreep er vrij weinig van (net als Kai trouwens).

Wat ook de afgelopen maand was: de verkiezingen voor het Europees Parlement. Ik vind stemmen heel belangrijk en ook heel leuk (een soort van het ultieme gevoel van volwassen zijn?) dus ook dit keer ging ik braaf mijn burgerplicht doen. Normaal gesproken stem ik meestal in het gemeentehuis, dit keer besloot ik iets dichter bij huis te stemmen in een verzorgingshuis. Het was een hele ervaring, ik kreeg na het stemmen zelfs een koekje.

Deze outfit was voor de datenight die Kai en ik. We gingen naar Aladdin en ik vond het echt een hele leuke film. Heel grappig ook. Binnenkort (op mijn verjaardag whooo) komt de derde Disney film van dit jaar uit: The Lion King. Ik ben hier ZO excited voor, kan echt niet wachten. Een paar maanden geleden ben ik naar Dumbo geweest en ben daar drie dagen van slag door geweest, dus ik ben benieuwd hoe ik na The Lion King ben. Misschien plan ik alvast een extra sessie bij mijn psycholoog in.

Aan het begin van dit jaar heb ik mezelf een leesdoel gesteld; het leek mij wel leuk (en haalbaar) om 52 boeken te lezen, iedere week één. Op 23 mei, nog niet eens op de helft van het jaar, behaalde ik mijn doel en inmiddels zit ik zelfs alweer op 56. Er komt nog een overzicht online van alle boeken die ik afgelopen maand heb gelezen, stay tuned!

Sinds een paar weken bestellen Kai en ik onze boodschappen online en halen deze dan een dag later bij de winkel op. Mijn bestie tipte mij hierover en vertelde hoe onwijs fijn het is. Omdat ik boodschappen doen nog steeds wel een dingetje vind (ZO. VEEL. PRIKKELS.) is dit echt ideaal. Wat ik vooral handig vind is dat ik nu mijn week vooruit kan plannen qua maaltijden waardoor ik veel gezonder eet en geld bespaar omdat ik niet meer vier keer per week boodschappen ga doen met alle impulsaankopen die daarbij horen. En dat ik dus niet meer vier keer per week een supermarkt in hoef en daardoor energie overhoud voor andere dingen.

 

Ontbijten met mij is zó gezellig, haha.

Mijn kledingstijl en ik gaan door verschillende fasen en ik geloof dat we nu weer in een jurkjes-fase zijn beland. Ik vind broeken altijd zo’n gedoe, ze zijn te lang, te kort, te strak, te los. Met jurkjes heb ik al die problemen niet. Dit jurkje kocht ik bij The Sting. Zo’n winkel waar ik eigenlijk nooit kom, maar wanneer ik er kom eigenlijk altijd wel slaag.

Al heel erg lang stond een Matt & Nat tas op mijn verlanglijstje. Het zijn vegan tassen van hoge kwaliteit en ze zien er prachtig uit, maar: heel erg duur. Toen ik mijn vakantiegeld kreeg heb ik nog heel even getwijfeld maar met het idee van mijn re-integratie die nu eindelijk écht van start gaat in mijn achterhoofd besloot ik mezelf deze tas cadeau te doen. Het is deze en ik ben er onwijs blij mee.

Wat betreft mijn re-integratie: sinds vorige week behoor ik officieel weer tot een team en het is de bedoeling dat ik ook in dit team blijf tot ik helemaal beter ben. Sommige mensen gaan misschien heel goed op veel vrijheid wat betreft werkplek, maar voor mij was dit juist een extra drempel om te gaan werken. Nu ik een vast team en vaste werkplek heb, heb ik goede hoop dat het re-integreren wat vlotter zal verlopen.

Op Instagram volg ik Hanne Smit al een tijd, ik ben groot fan van de tattoo’s die zij zet. Toen haar boekingen weer open gingen wist ik niet hoe snel ik mijn idee moest mailen en tot mijn grote geluk kreeg ik dezelfde dag al bovenstaande mail. Het wordt een combinatie van kat en bloemen, zo leuk!

Mijn schoonouders kwamen langs en dat bracht veel spanning met zich mee. Ik denk dan namelijk dat ik het huis perfect gepoetst moet hebben, er zelf helemaal tip top uit moet zien én dan ook nog leuk moet doen. Dat alles resulteerde bijna in een paniekaanval. Uiteindelijk viel het allemaal reuze mee. De moeder van Kai had de tijd van haar leven in de Albert Heijn XL en later samen met Sjors.

Op de laatste dag van deze maand ging ik naar een show van Miss Montreal in het theater. De afgelopen jaren heb ik haar geloof ik zo’n vijf keer live gezien, maar nog nooit op deze manier. Het was heel leuk, mooi en een tikje emotioneel.

Wat er afgelopen maand online kwam:

Favorieten van april

Gelezen in april

In beeld: kinderboerderij, Fc Twente en veel Sjors

Hoe een sleutel mij een lesje in dankbaarheid gaf

Mijn e-reader: de Kobo Aura H20 (edition 2)

Hoe het nu gaat

 

Ik ben ook te volgen op Instagram en Goodreads.

Liefs, Zina

Eén gedachte over “In beeld: mei”

  1. Ooh, wat gaaf dat je weer een tattoo gaat laten zetten. Door jouw enthousiasme krijg ik ook weer helemaal zin in verse inkt op m’n lichaam 😉 Al heb ik met mezelf afgesproken dat ik eventjes moet wachten. En ik herken zo goed over wat je schrijft dat je soms het liefst toch nog de hele dag in bed wil liggen, ook al gaat het wel iets beter met je. Volgens mij blijft dat – helaas – nog wel eventjes. Ik hoop dat die dagen gewoon steeds minder vaak voorkomen! Veel liefs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *