In beeld: teckel uitlaten, bloed prikken en anti-Valentijnsdag

Niet mijn beste week, laat ik het daar op houden. Ik was (en ben) Moe met een hoofdletter M. Op het moment van typen, zondagmiddag, lijkt het iets beter te gaan. Mijn huis is weer redelijk opgeruimd, de afwas is gedaan en ik heb nog niet het idee dat alweer klaar ben om naar bed te gaan. Ondanks de sombere stemming van de afgelopen week heb ik ook een paar hele leuke dingen gedaan.

Van maandag heb ik geen foto’s; het was dan ook geen spectaculaire dag. Ik heb gewerkt, gegeten en geslapen.

Dinsdag begon slecht. Vorige week heb ik op aanraden van mijn psychiater bloed laten prikken om een lichamelijke oorzaak voor de extreme vermoeidheid uit te sluiten. In het verleden heb ik weleens vaker vitaminegebrek gehad waardoor ik erg moe was, dus het kon geen kwaad om dit te laten checken. En ook al had ik niet verwacht dat er iets uit zou komen (ik slik verschillende vitamines bij, ook omdat ik grotendeels vegan eet), ik baalde toch toen de assistente vertelde dat er inderdaad op het eerste gezicht geen lichamelijke oorzaak is voor mijn vermoeidheid. Het enige waar ik wat laag op zat was mijn vitamine D, maar niet schrikbarend laag (waarschijnlijk net zo laag als de gemiddelde Nederlander, puur omdat het winter is en we allemaal wat minder zonlicht krijgen). Waar ik nog meer van baalde en zelfs best een beetje kwaad van werd: het advies dat werd gegeven, namelijk dat ik maar weer moest beginnen met het consumeren van zuivel. En niet een beetje zuivel, vier(!) stuks/soorten per dag. Alsof er geen andere manier is om wat meer vitamine D binnen te krijgen (guess what: die is er gewoon. En vitamine D zit tegenwoordig ook gewoon in plantaardige zuivel).

Gelukkig werd de dag gered door het uitkomen van één van mijn dromen: het uitlaten van een teckel. Vorig jaar ben ik vrijwilliger geworden bij de dierenbescherming als Dierenbuddy. Dit houdt in dat je mensen die niet meer volledig voor hun huisdier kunnen zorgen ondersteunt zodat baasje en dier samen kunnen blijven. Een aantal weken geleden kwam de vraag of iemand een tijdje een teckel uit zou willen laten. Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik GEK BEN OP TECKELS (ik heb zelfs een teckel tattoo) dus ik reageerde meteen en afgelopen dinsdag was het zover: ik mocht Bikkel uitlaten. Mocht je denken, ‘wat een gekke naam voor zo’n klein hondje’, dit is een échte Bikkel. Wat een pit in zo’n klein hondje. Waar ik een heel romantisch beeld in mijn hoofd had dacht hij alleen maar ‘IK MOET ZO HARD MOGELIJK AAN DE RIEM TREKKEN EN ZO HARD MOGELIJK BLAFFEN’. Dus, daar moeten we nog even aan werken. Maar het was zó leuk om te doen en ook fijn om op deze laagdrempelige manier iemand te kunnen helpen.

Deze afbeelding deelde ik woensdag op Instagram. Waar het de afgelopen weken best goed leek te gaan, zat ik afgelopen week in een flinke dip. Depressief zijn is één ding, maar daar ook intens vermoeid bij zijn is helemaal kut. Maar herstel gaat niet in één rechte lijn, was het maar zo’n feest. Dipjes en terugvallen horen er helaas bij. Voor mij is het heel moeilijk om op dat soort momenten de moed niet te verliezen, maar gelukkig merk ik dat het al wat beter gaat dan bijvoorbeeld een jaar geleden. Mijn mantra de afgelopen week was dan ook: het kan alleen maar beter worden.

Ook van donderdag heb ik geen foto’s, maar dit was zo’n zelfde dag als maandag: werken, eten slapen. Energie voor meer was er niet.

Vrijdag, Valentijnsdag. Voor het eerst in geloof ik 8 jaar was ik single op deze dag, wat toch een beetje gek was. Vooral omdat Valentijnsdag de vier voorgaande jaren mijn half-jaar jubileum was. Op het werk hadden we het in de pauze over Valentijnsdag en toen tipte een collega dit liedje. Selflove is op dit moment een groot thema in mijn leven, dit liedje sluit daar heel mooi op aan.

Ik hou van mij, van mij, van mij
en van geen ander, yeah yeah!
Want ik ben verreweg, de leukste die ik ken, jeuh
Ik hoef mezelf zonodig ook van mij niet te veranderen
ik hou van mij mezelf, gewoon zo als ik ben

Samen met twee vriendinnen die ook vrijgezel zijn ‘vierde’ ik zaterdag anti-Valentijnsdag. Wat eigenlijk een slecht excuus was om cocktails te drinken. We lieten ons zelfs overhalen om de speciale ‘Valentijnscocktail’ te drinken, met eetbare rozenblaadjes en al. Later keken we samen Wie is de Mol? en rond middernacht was ik compleet uitgeput maar wel erg blij weer thuis.

Zondag stond vooral in het teken van uitrusten. Beetje lezen, voetbal kijken, met Sjors kroelen, heerlijk. Op dit moment lees ik ‘De meeste mensen deugen’ van Rutger Bregman, een heel interessant boek tot nu toe.

Fijne week, mooi mens die dit leest! 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *