Terugval

Eigenlijk wil(de) ik deze blogpost helemaal niet schrijven. Ik had (en heb) geen zin om toe te geven dat het wéér niet goed gaat. Maar toen las ik deze blogpost van vorige maand nog eens terug en dacht ik: ‘Zina, jij gaat hier gewoon over schrijven. Met je openheid over psychische ziektes en het doorbreken van taboes. Ga dat nou eens doen in plaats van het alleen maar te willen’. Dus bij deze: het gaat even niet zo lekker.

View this post on Instagram

A much needed reminder, xo @candacereels

A post shared by Female Collective (@femalecollective) on

Tot ongeveer een week geleden zat ik in een lekkere flow: ik voelde me goed, was vaak vrolijk, sliep goed, had weer zin om dingen te ondernemen. Kort gezegd zag ik het leven eindelijk weer wat zonniger in. Vanaf begin juni zit ik op werk in een nieuw team en begint mijn re-integratie vorm te krijgen. Ik heb weer plezier in mijn werk, Kai en ik gaan lekker en er staan voor het komende half jaar leuke dingen op de planning. Kan niet misgaan, toch?

Maar dan komt de man met de hamer. Of eigenlijk ben ik zelf degene met de hamer. Ik heb nogal de neiging om, wanneer het goed gaat, alles te laten vallen wat ervoor zorgt dat ik me goed voel. Ik stop met plannen, doe geen mindfulness, zit continu op social media, beweeg niet, ga over grenzen en vooral veel te snel. Met hulp van de psycholoog ben ik erachter gekomen dat dit deels komt omdat ik heel bang ben om het positieve gevoel te verliezen; het voelt voor mij alsof ik geen tijd te verliezen heb en daarom loop ik veel te hard van stapel. Met als gevolg dat ik dit een paar weken volhoud en  vervolgens volledig uitgeput moet concluderen dat het toch teveel is.

En dat is best wel shit (ahem, understatement). Want als je eenmaal weer gevoeld hebt hoe het is om je goed te voelen wil je dat niet meer kwijt. Dan is de angst voor somberheid en de extreme vermoeidheid weer een stukje groter geworden en komt de klap keihard aan. Ook de angst dat het nooit meer goedkomt is onwijs groot. Terwijl ik diep vanbinnen wel weet dat dit gevoel niet blijvend is; geen enkel gevoel blijft altijd of is er altijd. Maar soms is het moeilijk om hoop te blijven houden.

Psychisch gezond zijn én blijven is hard werken en zodra ik het ook maar iets laat verslappen merk ik dat direct. Dus de komende weken is mijn focus weer volledig gericht op mezelf. Concreet houdt dit in dat ik niet verder opbouw wat betreft werkuren en dat ik iedere dag een uurtje later begin. Ik zal mijn dagen bewust(er) plannen en ga het dagelijks wandelen weer oppakken.

Ik wil weer lichtpuntjes zien, groot of klein. Mijn eigen beste vriendin worden. Heel weinig op beeldschermen kijken en heel veel lezen, wandelen en fietsen op mijn nieuwe fiets. Quality time doorbrengen met de mensen die ik lief heb. Mindfulness blijven toepassen in het dagelijks leven en op zoek naar een plek buitenshuis waar ik yoga kan doen. Maar bovenal ga ik goed naar mijn lijf en gevoel luisteren. Niet teveel willen en moeten, een nieuwe balans vinden tussen inspanning en ontspanning. Oké zijn met mezelf en alles wat er is. En natuurlijk veel met Sjors knuffelen, daar kan geen antidepressiva tegenop.

P.s. Ik wéét dat het heel normaal is om je af en toe een weekje wat minder goed te voelen. Dat dit helemaal niet wil zeggen dat ik een ernstige terugval heb. Alleen zo voelt het op dit moment wel.

Eén gedachte over “Terugval”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *