Vooruitgang

Deze maand zit ik ‘al’ tien maanden in de ziektewet als gevolg van een depressie en burn-out. Het voelt voor mij als veel langer, er is zoveel gebeurd in de afgelopen tijd. De eerste maanden heb ik mij vooral heel erg verzet tegen het feit dat ik niet meer alles kon doen zoals ik dat altijd had gedaan, dat het vaak al teveel was om me aan te kleden. Rustig aan doen kwam lang niet voor in mijn woordenboek; alles deed ik op 110%. Ook het beter worden, uit het diepe dal klimmen waar ik in terecht was gekomen, wilde ik vooral heel erg snel doen.

Ik weet nog goed dat mijn psycholoog het voorstel deed om de ene week schematherapie te doen en de andere week psychomotorische therapie. ‘Waarom niet iedere week schema én PMT? Gaat het dan niet veel sneller?’, was mijn reactie. Het antwoord was dat ze dacht dat ik dit niet zou trekken, qua energie maar ook wat betreft de emotionele belasting. Achteraf is dit zó tekenend van hoe ik toen in de situatie stond; dat het allemaal maar weer snel voorbij was. Het mocht er eigenlijk helemaal niet zijn.

Hoe anders is het nu. Ik leer meer en meer ruimte voor mezelf in te nemen, beslissingen te nemen die vooral voor mij goed zijn. Lang heb ik gedacht dat de situatie nooit meer beter zou worden. Zo voelde het ook echt, alsof er niets veranderde. Maar terugkijkend is er zó enorm veel veranderd. Waar ik in september nog huilend in de Albert Heijn stond omdat ik het allemaal niet meer wist, kan ik nu op de meeste dagen weer een supermarkt binnenlopen zonder in paniek te raken (hoewel onvoorbereid boodschappen doen nog steeds moeilijk is, dat probeer ik dus ook zoveel mogelijk te vermijden).

Ook: meedoen aan een groepstraining. Had ik een half jaar geleden absoluut niet gedaan. Iets afzeggen (therapie) om meer te kunnen genieten van iets anders (Metallica). Naar een borrel van werk gaan maar mijn eigen veilige voorwaarden hiervoor creëren. Nadat ik op werk ben geweest een dutje doen en mij hier niet schuldig over voelen. Een weekend waarin ik niet verder kom dan twee wasjes draaien en ophangen en daar oprecht oké mee zijn. Hele middagen lezen. Pauze nemen op werk. Allemaal dingen die ik een jaar geleden niet zou doen, mezelf niet zou gunnen.

Ik ben er nog lang niet. Maar bovenstaande dingen had ik vroeger als falen of achteruitgang gezien. Nu zie ik het als goed voor mezelf zorgen, doen wat ík wil zonder onrealistische eisen aan mezelf te stellen. En dat is de grootste vooruitgang waar ik op had kunnen hopen.

Eén gedachte over “Vooruitgang”

  1. Dit is precies zo’n post die ik ook had kunnen schrijven, althans, die ik over een paar maanden zou kunnen schrijven. 😉 Ik vind het soms heel moeilijk om vooruitgang te zien als je het gevoel hebt dat alles zo maar een beetje ‘doorgaat’, maar soms zijn kleine dingen als ergens aan meedoen of iets nieuws proberen ook al vooruitgang. Goede reminder, dit. <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *