4 jaar samen: ons liefdesverhaal

Gisteren waren Kai en ik vier jaar samen. Het voelt vaak alsof het nooit anders is geweest maar soms ook alsof we pas net begonnen zijn. Vandaag deel ik het verhaal van onze ontmoeting, de eerste kus en waarom het zo lang duurde voordat we officieel een koppel waren.

Iets meer dan vier jaar geleden beëindigde ik de relatie met mijn toenmalige vriend. We waren drieënhalf jaar samen geweest en in die tijd is er veel gebeurd. Toen ik mijn relatie verbrak vertelde ik dan ook iedereen die het maar horen wilde ‘dat ik nooit meer een relatie wilde’. Ik was van plan om lekker lang single te blijven, te genieten van het alleen zijn, geen verantwoordelijkheid aan iets of iemand af te hoeven leggen. Kortom, ik was helemaal klaar met mannen en relaties. Ik zag mezelf al  met twintig katten, een paar geitjes en een teckel. Liep dat even anders…

We zijn een maand verder, juli 2015. Een vriendin nam me mee uit eten, nog voor mijn verjaardag, en er zouden een paar vrienden van haar aanschuiven. Omdat ik mij had voorgenomen forever single te blijven had ik ook schijt aan hoe ik eruit zag (en ook omdat we bij Happy Italy gingen eten, daar hoef je je geloof ik niet fancy voor aan te kleden), dus ik zat er in de kleding waarin ik die ochtend gewerkt had en volgens mij ook nog een dutje in gedaan had. Geen make-up, m’n haar in een knot bovenop m’n hoofd, een beetje dat idee. En toen kwam Kai binnen. ‘Potverdorie’ dacht ik meteen. Waarom heb ik nou niet wat beter m’n best gedaan om mezelf wat op te fleuren.

Één van de eerste dingen die ik tegen Kai zei was: ‘ik ga echt niet de hele avond Engels praten hoor’. (Kai sprak toen nog geen Nederlands) Deze opmerking kwam vooral uit onzekerheid, ik zou toch zeker geen stomme taalfout maken in het bijzijn van deze leuke jongen? Tijdens het eten hadden we wat oogcontact en dacht ik steeds meer ‘oh shit, deze jongen is écht heel leuk’. Ik voelde de teleurstelling door mijn hele lijf toen hij eerder wegging.

De dagen erna gebeurde er weinig. Vanuit zijn kant. Ik checkte tachtigduizend keer per dag Facebook om te kijken of hij me al een vriendschapsverzoek had gestuurd  en was iedere keer weer teleurgesteld als dit niet zo bleek te zijn (hallo eigen initiatief?). Ik ging vervolgens naar de Zwarte Cross en probeerde deze leuke jongen uit mijn hoofd te zetten. MAAR TOEN GEBEURDE ER IETS. Ik kreeg via zijn huisgenoot een uitnodiging voor zijn verjaardag. Mijn hoofd ging als een razende tekeer want waarom nodigde hij mij uit voor zijn verjaardag? En waarom deed hij dat niet zelf? Nodigt hij nog andere meisjes uit? Zoveel vragen.

De timing van het feestje was niet heel gelukkig, ik zou de dag erna namelijk gaan verhuizen. Ik twijfelde of ik zou gaan maar ik bedacht me dat als ik meer over deze jongen wilde weten dan kon ik deze kans niet laten liggen. Dus ik tutte mezelf op (achteraf bleek dat Kai de blouse die ik aan had AFGRIJSELIJK vond) en ging super zenuwachtig naar het feestje. Op de een of andere manier was ik erachter gekomen dat Kai ook van voetbal houdt dus na wat wijn (een fles of twee) durfde ik een gesprekje aan te knopen over de wedstrijd die Bayern op dat moment aan het spelen was.

Hoe vaak ik die avond wel niet heb gezegd ‘nog één drankje en dan ga ik echt naar huis’ is niet op twee handen te tellen. Maar uiteindelijk belandde ik gewoon met de rest in de kroeg. En daar gebeurde het. We stonden voor mijn gevoel al een uur om elkaar heen te draaien en toen we (dachten we) eindelijk alleen waren was daar onze eerste zoen. Achteraf hoorde ik dat we helemaal niet alleen waren en dat één van Kai’s vrienden naar buiten sprintte en ‘ZE STAAN TE KUSSEN’ gilde naar de rest van de groep. De rest van de avond waren we niet bij elkaar weg te slaan en uiteindelijk lag ik om half vijf in bed.

The day after was een van de raarste dag uit mijn leven. Met drie uur slaap en een kater van jewelste verhuizen is niet aan te raden. Maar tegelijkertijd kreeg ik de grijns niet van mijn gezicht af. Terwijl ik bij mijn ex langs moest om spullen op te halen (awkward) lag Kai zijn roes uit te slapen. Een dag later hadden we onze eerste echte date, nog een paar dagen later onze tweede en de rest is geschiedenis. Het duurde trouwens nog aardig lang voordat we officieel een setje waren, ik geloof dat we pas in november ook ‘Facebook-official’ waren. Mijn vorige relaties hadden mijn vertrouwen in mannen dusdanig beschadigd dat ik niet wilde geloven dat Kai anders was, dat hij wél oprecht en eerlijk was. Totaal niet eerlijk tegenover Kai maar wel de realiteit. Gelukkig heb ik hem de kans gegeven te laten zien dat echt niet alle mannen hetzelfde zijn en heeft hij deze kans met twee handen aangegrepen.

Nu zijn we vier jaar samen. Hebben we al zoveel met elkaar meegemaakt; veel mooie dingen (onder andere twee reizen naar Japan) en minder leuke dingen (mijn depressies, het overlijden van zijn grootouders). Twee jaar geleden zijn we gaan samenwonen en samen met Sjors zijn we net een echt gezinnetje. Op na nog heel veel jaren samen, veel mooie reizen, gezinsuitbreiding in de vorm van een teckel en vooral heel veel liefde en gezondheid.

Eén gedachte over “4 jaar samen: ons liefdesverhaal”

  1. Wat leuk om dit te lezen, was namelijk best benieuwd hoe jullie elkaar hadden leren kennen!! En inderdaad op nog heel veel geluk samen! The good times and the minder goede! 😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *