Een half jaar

Een half jaar geleden gingen Kai en ik uit elkaar. Onze break-up en de reden hiervan heb ik nooit uitgebreid besproken op mijn blog en dat ga ik nu ook niet doen. We dachten anders over De Grote Dingen In Het Leven, laat ik het daarop houden. Geen groot drama met heftige ruzie, maar een keuze gebaseerd op verstand.

Nadat ik was bekomen van de eerste schrik stortte ik me volledig op Tinder. Ik had nog nooit eerder op Tinder gezeten dus er ging een wereld voor me open. Urenlang swipen, gesprekken aangaan waarbij je duizend keer hetzelfde vertelt en er vaak al vrij snel achterkomt dat de tegenpartij maar op één ding uit is. Daar had ik geen zin in (hoewel ik ook zeker geen zin had in iets serieus, dus wat ik eigenlijk op Tinder deed is mij nog steeds een raadsel). Ik denk dat het een hang naar aandacht was, gezien worden. Hoe oppervlakkig dat ook klinkt. Als je moeilijk met jezelf kan leven zoek je bevestiging buiten jezelf.

Inmiddels zijn we dus een half jaar verder. Waar ik eerst dacht redelijk ‘makkelijk’ door de break-up heen te komen (het was toch een gezamenlijke keuze, dit was toch het beste voor ons allebei?) kwam de klap alsnog. En hoe. Liefdesverdriet zoals ik het nog nooit eerder gevoeld heb. Is dit nou een gebroken hart? Het voelt alsof de fundering onder mijn leven is weggeslagen. Wat niet meehelpt is dat ik op meer levensgebieden de zaken niet bepaald op orde heb: ik twijfel over werk, waar ik wil wonen, financieel is het krap. Het doet nog steeds pijn, soms overvalt het me. Het gevoel van gemis, missen van wat er had kunnen zijn. De conclusie moeten trekken dat we toch niet meant to be waren, terwijl ik dat wel lang gedacht heb. Tegelijkertijd weet ik dat dit de juiste keuze was. Dat ik moet gaan bouwen aan en investeren in de relatie met mezelf. Maar shit is het wel.

Ik kan je beloven, dit doet niet voor altijd pijn
Soms moeten we wachten als bij goeie rode wijn
Dan voelt het onterecht, maar het wordt beter met de tijd
Want de dag wordt de nacht en die wacht totdat jij weer schijnt

5 thoughts on “Een half jaar

  1. Je zit er midden in en het is veel. Maar je weet ook: Volg je hart, dat klopt altijd!
    Je conclusie: “Hoe shit het ook is: investeren in jezelf”
    Mag ik daarbij een tip geven? Wees niet alleen lief voor een ander: maar (vooral) ook voor jezelf!
    Lieve groet!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *