Hoe een sleutel mij een lesje in dankbaarheid gaf

Dankbaarheid; in tal van onderzoeken komt naar voren dat dankbaarheid (gratitude vind ik zelf een mooier woord) een positief effect kan hebben op zowel je psychische als lichamelijke gezondheid. Zo zouden mensen die regelmatig dankbaarheid ‘beoefenen’ beter slapen, een lagere bloeddruk hebben en meer vergevingsgezind zijn (bron). Zelf vind ik dankbaarheid een moeilijk iets. In mijn goede periodes lukt het prima om dankbaar te zijn voor de grote en kleine dingen in mijn leven. Maar in tijden van depressie raak ik dat gevoel kwijt. Hoewel ik in mijn hoofd heel goed weet dat er nog steeds veel is om dankbaar voor te zijn, lukt het mij niet om dat ook écht te voelen.

Ik had best een goede dag gisteren. Lekker geslapen, paar uur op werk geweest, het enige wat nog moest gebeuren waren de boodschappen. Ik keek al uit naar de nieuwe aflevering van Game of Thrones, die ik na het boodschappen doen zou gaan kijken. Vlak voordat Kai en ik weggaan complimenteer ik hem nog met het feit dat hij niet vergeten is de achterdeur op slot te doen (dit is een inside joke). Ik trek de voordeur achter me dicht en op hetzelfde moment denk ik ‘KAK MIJN SLEUTELS ZITTEN NOG AAN DE BINNENKANT’. Ik hoopte nog dat ik met de sleutels van Kai mijn sleutel eruit kon duwen, maar nee.

Mijn humeur daalde meteen met -100. Er kwamen allerlei gedachten op als ‘waarom moet mij dit weer overkomen’ en ‘het kan ook nooit eens goed gaan’. Zelfmedelijden tot de max. Na nog een beetje aan de deur geduwd en getrokken te hebben besloten we toch maar boodschappen te gaan doen, onderweg zocht ik op internet naar manieren waarop we toch misschien zelf onze deur konden openen. Bij de Action en Appie kochten we wat random dingen als een plastic plaatje en een kledinghanger die ons mogelijk zouden kunnen helpen, maar terug bij ons huis bleek dit allemaal niet te helpen. De volgende stap was het bellen van de woningbouwvereniging maar daar werd gezegd dat ik zelf een slotenmaker moest bellen. Dus dat deed ik, en daar ben ik ongelooflijk de mist mee in gegaan. Wat ik heb gedaan? Ik opende Google, typte ‘slotenmaker Enschede’ in en belde de bovenste. Achteraf kan ik mezelf wel voor mijn kop slaan, het was overduidelijk dat het geen zuiver koffie is.

Ik belde dus het nummer, kwam uit bij één of andere centrale waar werd gezegd dat er zo snel mogelijk een slotenmaker onze kant op zou komen. Hij zou er binnen een half uur zijn, aldus de telefoniste en de website. Inmiddels was het keihard gaan regenen, had ik honger en moest ik plassen. Na ruim een uur wachten en nog een telefoontje later kwam er eindelijk iemand. Wat ik al heel gek vond is dat deze jongen geen bedrijfswagen had, geen bedrijfskleding helemaal niks. Het had bij wijze van spreken mijn buurjongen kunnen zijn. Maar ik heb zoiets nooit eerder meegemaakt dus wist ik veel. Het was een aardige, behulpzame jongen, hij vertelde mij voor de duizendste keer wat mijn naam betekent, het zag er op het eerste gezicht allemaal goed uit. Toen hij ons de prijslijst zien dacht ik al dat het niet kon kloppen. Maar nogmaals, ik heb een situatie als deze nooit eerder meegemaakt dus had ook geen idee van wat zoiets kost.

Uiteindelijk kreeg hij onze deur binnen vijf minuten open met een soort papiertje. En kon ik 284 euro afrekenen. Je leest het goed, bijna 300 euro voor vijf minuten werk. Ik schraapte mijn spaarrekening leeg en rekende bijna huilend af.

Het eerste half uur nadat dit gebeurde was ik de kluts helemaal kwijt, ik was chagrijnig, boos en verdrietig. Ik begreep niet hoe ik dit had kunnen laten gebeuren. Via mijn vader hoorde ik dat ik waarschijnlijk was opgelicht en dat de prijzen van een slotenmaker normaal gesproken vele malen lager liggen. Het enige wat ik zou kunnen doen is aangifte doen, maar daarmee zou ik mijn geld niet terug krijgen.

Na nog even flink gemopperd te hebben merkte ik dat mijn gevoel over de situatie veranderde. Eerst wist ik niet goed wat ik voelde, maar al pratende met Kai kwam ik erachter dat ik dankbaarheid voelde. Dankbaar omdat ik 284 euro armer ben? Omdat mijn spaarrekening nu leeg is en ik de rest van de maand niks meer kan? Nee, dat niet. Maar ik ben wel dankbaar voor het feit dat ik het geld überhaupt had. Ik had de luxe om deze fout te maken. Ook het feit dat we de hele tijd in onze warme en droge auto konden wachten is iets om dankbaar voor te zijn, stel dat ik ruim een uur, zonder jas, in de regen had moeten staan?! Het berichtje van mijn schoonheidsspecialiste (die ik meteen maar had afgezegd) deed me ook goed: ik mag haar later en kan dus woensdag alsnog het oerwoud boven mijn ogen en op mijn benen laten harsen. Er bestaan dus ook nog lieve, behulpzame mensen.

Moraal van dit verhaal?

Klik nooit op het bovenste resultaat bij Google als je een dienst nodig hebt, al helemaal niet als het ‘advertentie’-icoontje erbij staat. Je wordt echt genaaid waar je bij staat. Ook: laat NOOIT je sleutel aan de binnenkant van de deur zitten. Ik dacht zelf altijd dat het juist heel slim was; als er dan brand uitbreekt hoef je niet eerst op zoek naar je sleutels. En dat is natuurlijk ook zo, maar inbrekers vinden het ook fijn als jij je sleutel in de deur laat zitten. Plus de kans dat zoiets gebeurt als gisteren is vrij groot. Dus vanaf nu laat ik mijn sleutels braaf uit de deur.

Het is fijn om te zien dat ik door een situatie als dit merk dat er echt wel verandering en vooruitgang zit in mijn psychische gesteldheid, maar ik hoef daar echt niet nog eens zoveel geld voor uit te geven.

Liefs, Zina

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *