Hoe het nu gaat

Ugh, het schrijven lukt de laatste weken niet echt en dat vind ik stom. Er zijn zoveel dingen waar ik over wil schrijven maar ik kan de woorden niet vinden. Mijn stemming is zo wisselend, het ene moment heb ik het idee dat mijn herstel nu écht aan het beginnen is, het andere moment voelt het weer alsof ik helemaal terug bij af ben. Ook daar wil ik over schrijven, maar dat is vrij lastig als je hoofd één grote warboel is. Maar vandaag toch een poging, aan de hand van een aantal onderwerpen die nu spelen in mijn leven.

De burn-out en depressie

Ik heb het idee dat de burn-out op zijn retour is. Terwijl ik dit schrijf denk ik ‘NEE ZINA ZEG DIT NIET JINX DE BOEL NOU NIET’. Maar dat is hoe het nu, op dit moment, voelt. Kan morgen zomaar weer anders zijn. De reden dat ik denk dat ik langzaam uit de burn-out kom is dat ik niet meer 24/7 intens vermoeid ben. Begrijp me niet verkeerd, ik ben nog steeds vaak en snel moe, maar minder heftig dan een half jaar geleden. Tegelijkertijd merk ik nu ook pas hoe onwijs depressief ik ben. De burn-out heeft dit lange tijd gemaskeerd, maar nu dat een beetje wegvalt komt het besef dat het erger is dan ik al die tijd dacht.

Gelukkig heb ik hele goede hulp en leer ik in therapie eindelijk waar mijn depressie vandaan komt. Waarom ik zo onzeker ben over mezelf (van buiten én van binnen), mezelf niet de moeite waard vind en vaak zo enorm somber ben. Het is heel pittig, het voelt alsof ik allerlei moeilijke situaties opnieuw meemaak, maar heel soms merk ik een (kleine) verandering in mijn manier van denken. En dat maakt het de moeite waard.

Wat betreft medicatie ben ik blij dat ik onlangs de stap heb gezet om over te gaan op een ander middel; ik heb minder last van bijwerkingen en de eerste weken had ik aanzienlijk meer energie en levenslust. Dit is nu weer wat gezakt, waarschijnlijk omdat ik nog op de laagst mogelijke dosering zit en dit niet genoeg is. Volgende week heb ik weer een afspraak bij de psychiater en ik gok dat de dosering dan omhoog zal gaan.

Het Boek Dat Mijn Leven Veranderde

View this post on Instagram

Lekker casual poseren met het boek van @mayralouise. Ik heb geloof ik nog nooit zó lang getwijfeld over wat ik bij een foto moet zetten en of ik het überhaupt wel zou posten. Maar één van de dingen die ik heb geleerd door het lezen van dit boek is dat ik niet áltijd maar rekening hoef te houden van wat iemand anders vindt. Dus bij deze. Dit boek gaat over self-love, self-care, blij zijn met jezelf en met je lijf. Over body positivity en jezelf de moeite waard vinden. Ik ben mij ervan bewust dat mijn lichaam redelijk binnen de norm en het huidige ‘schoonheidsideaal’ valt, dat er zoiets bestaat als thin privilige en dat ik niet iedere dag te maken krijg met vooroordelen, blikken en opmerkingen van andere mensen. De enige met wie ik hoef te vechten ben ikzelf. Maar body positivity, blij zijn met jezelf en je lichaam is voor iedereen, voor every body. Dus ook voor mij. Vorig jaar viel ik vijftien kilo af. Ik was er oprecht van overtuigd dat daarna alles beter zou worden, dat mijn leven dan écht zou beginnen. Eindstand is dat ik ongelukkiger en onzekerder ben dan ooit. In therapie leer ik nu hoe het kan dat ik zo onzeker ben en hoe ik dit kan veranderen. Een lang en moeilijk proces, maar uiteindelijk (hopelijk) de moeite waard. In één van de podcasts die bij ‘Op je lijf geschreven’ hoort gaat het over het delen van moeilijke shit terwijl je er nog middenin zit. Delen op het moment dat het kut gaat, hoe eng dat ook is. Ik merk zelf dat ik er vaak een positief of relativerend sausje overheen gooi, omdat ik bang ben om te vertellen hoe het soms écht is. Ja, het gaat beter dan een aantal maanden geleden maar ik heb nog steeds een ernstige depressie. En dat is niet zomaar opgelost, dat is keihard werken en meerdere malen op je bek gaan. Maar ook dat wil ik delen. Anyway, ik dwaal af. Wat ik vooral wil zeggen: koop of leen dit boek, ga het net als ik verslinden en word je eigen beste vriend(in). Je bent het waard 💕 #selflove #depressie #depression #recovery #fucktaboes #lekkerlabiel

A post shared by Zina (@zina_catsandcoffee.nl) on

Ik lees nog steeds ontzettend veel, vorige week haalde ik al mijn Goodreads doel van dit jaar (52 boeken). Er is 1 boek waar ik maar niet over uitgepraat raak: Op je lijf geschreven van Mayra Louise. Het is niet vaak dat ik een notitieboekje bij de hand heb wanneer ik een boek lees, maar bij dit boek had ik continu de onbedwingbare behoefte om dingen op te schrijven. Het mooiste stuk vind ik denk ik het volgende:

De basis van alles in dit leven ben jijzelf. De enige persoon met wie jij je hele leven samen bent, ben jijzelf. En dus is het een must dat je jezelf op de eerste plek zet.

Mayra heeft het in haar boek meerdere malen over je eigen beste vriend(in) zijn en van dit idee word ik zó enthousiast. Want wie herkent niet de ‘doe je wel rustig aan’-opmerking die je tegen je beste vriendinnen maakt, terwijl je jezelf continu voorbij rent? Ik in ieder geval wel. Terwijl ik voor mezelf altijd super streng ben, gemeen zelfs. Dus dat idee van mijn eigen beste vriendin worden lijkt me wel wat.

Ook een aanrader: Knap voor een dik meisje, van Tatjana Almuli (ik schreef er hier al eerder iets over). Deze gaat (vind ik) wat minder over body positivity en meer over de maatschappij waarin we leven. Over het beeld dat in de media geschetst wordt over hoe je eruit ‘moet’ zien en wat er gebeurt wanneer je niet in dit plaatje past. Waar ik het boek van Mayra inspirerend vind, vind ik die van Tatjana vooral erg leerzaam.

Mindfulness

De afgelopen jaren heb ik best wat therapeuten versleten en hoewel de mate waarin ze me geholpen hebben nogal uiteenloopt, was er één ding waar ze het allemaal over eens waren: mindfulness zou mij best eens kunnen helpen. Ik heb hier nooit serieus werk van gemaakt, weleens een paar weken geprobeerd met een app maar nooit heel serieus. Ik dacht altijd dat mindfulness ‘gewoon niets voor mij was’. Mijn huidige PMT-therapeut heeft hier echter een ander idee over. Toen ik haar vertelde over mijn ervaringen en dat ik het niet leuk vond was haar reactie: ‘ik begrijp wel waarom jij het niet leuk vindt. Je moet dan namelijk stilzitten. Stilstaan bij je gedachten en je gevoel, en dat is doodeng. Dus logisch dat jij dat vermijdt’. Oké, die kwam wel even binnen. Na het nog een paar weken genegeerd te hebben kwam ik vervolgens bij mijn psychiater die óók de optie van mindfulness liet vallen en toen wist ik: ik moet dit een kans gaan geven. Twee weken geleden heb ik een intake gehad en over anderhalve week begin ik met een groepstraining mindfulness. Waarbij ik niet alleen over de het-is-niets-voor-mij drempel moet, maar ook over de drempel van dingen doen in een groep. Ik vind groepen (onbekende) mensen namelijk doodeng. Maar alles voor herstel dus ook enge dingen doen.

Werk

Na heel lang hopen dat het vanzelf goed zou komen, heb ik een paar weken geleden het heft in eigen hand genomen en uitgesproken wat ik nodig heb om op een goede manier te kunnen re-integreren. Dit klinkt misschien heel logisch, uitspreken wat je wilt en nodig hebt, maar voor mij een mega stap. Gelukkig werd er goed op gereageerd en zijn de voorwaarden die ik heb om het werk weer op te kunnen bouwen nu aanwezig. Aan de ene kant heb ik heel veel zin om weer aan de slag te gaan, aan de andere kant vind ik ook dit weer heel erg eng. Want wat als nou opeens blijkt dat ik het niet meer kan? Dat ik mijn werk niet meer leuk vind? Dat ik alles ben vergeten wat ik de afgelopen maanden heb geleerd? Allemaal negatieve gedachten, die ook nog eens nergens op slaan. Maar ze zijn er wel en dat maakt het opnieuw beginnen lastig.

Leuke dingen

Ondanks alles probeer ik (leuke) dingen te blijven doen. Juni wordt echt een feestmaand met twee concerten (De Jeugd van Tegenwoordig en Metallica) en een tripje naar Berlijn met mijn bestie. Maar ook de komende week is een leuke, ik ga morgen voor het eerst in tijden weer eens zwemmen (en daarna frietjes eten, de nostalgie) en vrijdag samen met een vriendin naar de theatertour van Miss Montreal. Heel veel zin in, tegelijkertijd ook een uitdaging om in deze drukte niet terug te vallen in oude patronen.

Ruim 1500 woorden verder, blijkbaar moest ik toch heel wat kwijt. Volg me vooral ook op Instagram, vind ik leuk!

Eén gedachte over “Hoe het nu gaat”

  1. Wat een fijne uitgebreide post, eigenlijk! Ik ben blij dat je je weer iets beter begint te voelen en ik begrijp helemaal hoe eng het is om dat ook uit te spreken, want god – het zou maar net zo zijn dat het dan ineens weer minder gaat. Ik hoop dat het wat beter met je zal blijven gaan <3.
    Wat je schrijft over Mindfulness, herken ik van yin yoga. Dat stil liggen en ontspannen druist zo in tegen alles wat mijn lichaam en hoofd willen (namelijk vooral niet stil staan bij wat er is en vooral heel hard doordenderen) dat het daarom alleen maar goed is, denk ik. Knap dat je het aangaat!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *