Waar ik écht over wil schrijven (en waarom ik dat nog niet doe)

Gisteren kreeg ik een mail van mijn hosting over het verlengen van mijn domein. Dit betekent dat ik alweer bijna een jaar een blog heb. Gisteren kwam ook de blogpost over mijn favorieten van juni online. Later, terwijl ik zat te mediteren, voelde ik steeds meer dat ik niet heel tevreden was met de blogpost die ik net online had gezet. Niet per se omdat ik het slecht geschreven vind, maar meer omdat ik over hele andere dingen zou willen schrijven. Over mijn psychische gesteldheid, over hoe ik langzaam aan mijn leven weer aan het opbouwen ben, over de zware depressie waar ik het afgelopen jaar in gezeten heb.

Nu wil ik ook weer niet alleen maar over dit soort ‘zware’ onderwerpen schrijven, maar wel meer dan ik de afgelopen maanden heb gedaan. Met af en toe een blogpost over mijn favorieten van de afgelopen maand, de allerbeste (vegan) eyeliner of iets anders waar ik heel enthousiast over ben zoals vegan eten.

Waarom ik dit tot nu toe niet doe

Angst. Heel simpel eigenlijk, ik durf het niet zo goed. Hoewel ik op mijn vorige blog heel erg open over mijn psychische struggles was en daar alleen maar positieve reacties op heb gehad. Misschien dat het komt omdat ik weet dat er nu wel eens collega’s meelezen? Of omdat ik weet dat het weleens pijnlijk kan zijn voor mensen in mijn omgeving? Wat natuurlijk ook meespeelt is dat schrijven vaak niet lukt. Dat mijn hoofd zó vol zit dat ik het niet verwoord krijg. Afgelopen maanden was mijn hoofd ook regelmatig één grote warboel door het switchen van medicatie en kwam er zelden een zinnig woord uit mijn mond. Ik schreef laatst ergens dat het goed is om over moeilijke dingen te schrijven terwijl je er nog middenin zit, maar ik heb gemerkt dat dat voor mij best lastig is. Omdat ik er, in moeilijke fases of op moeilijke dagen, geen woorden aan kan geven. Nu het wat beter gaat lijken de woorden ook weer te komen en daar wil ik gebruik van maken.

Waarom ik het wél ga doen

Omdat ik verdorie wil dat psychische ziektes bespreekbaar worden én blijven. Omdat ik vind dat het net zo normaal moet zijn om over je depressie te praten als over een verkoudheid. Ik wil bijdragen aan het doorbreken van het taboe. En laten zien dat je ook weer uit een diep dal kan klimmen en hoe mij dit afgaat. Hoe ik omga met een terugval, wat therapie voor mij doet, hoe goed voor mezelf zorgen op dit moment eruit ziet. Dus dat ga ik doen. Nu al zin in.

You’re gonna hear me ROAR

 

Liefs, Zina

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *